Drie Boeven

IMG_3204

Zou het zijn geweest toen ik door het zonneveld liep waar de bloemen zo hoog grooide dat ik mij als een kindje voelde, 

of tijdens een van mijn hardlooprondjes door het bos op oneindige paden, over stenen en velden, 

of was het toen de wind door de venkelbloemmen waaide zodat de geur mijn zintuigen helemaal opnam, 

of toen Nick lachend van de heuvel af rende zonder enige gedachten om ooit af te remmen? 

De nachten waren stil en donker zonder enige bruis of afleiding. 

De dromen waren als de pluisjes van de paardenbloemen, die met de wind meegaan, die zich verplaatsen , die onvoorspelbaar zijn,

Onze dromen, onze wensen wisten zich in te nestelen in ons labyrint van gevoelens.

 

Eigelijk begon het al lang geleden, misschien al toen wij kinderen waren,?

Michel had het ook, hij werd net zoals ik ongeveer op hetzelfde moment omhelst,

omhelst door de gedachten om hier in deze omgeving ons hoofdstuk als familie te vervolgen. 

 Hier waar wij helemaal in de nature op kunnen gaan, waar de stilte en rust aanwezig is zonder zich op te dringen, waar de creativiteit en zachtheid zijn eigen gang mag gaan. 

Toen wij op de drempel stonden om uit te zoeken als wij onze dromen zouden mogen volgen wisten wij dat het durven de eerste grote uitdaging was. 

Eenmaal gesprongen zonder valrep waren wij verbonden door een innerlijke vrede.

Vrienden en familie, diegenen die wij zullen missen, diegenen die we vanaf nu een andere soort relatie met zullen opbouwen, graag willen wij met jullie in verbinding blijven. Graag willen wij samen met jullie vreugde en verdriet blijven delen ook in de toekomst. En natuurlijk zullen wij regelmatig op bezoek komen in Nederland.

IMG_3199

Kanske var det för att nätterna var stilla, för att lugnet var rofyllt närvarande utan att tränga sig på,

kanske var det  då drömmarna kom till liv, då som glömda tankar och gömda önskningar flätades samman? 

Då morgondagen snuddade vid gårdagens spröda frö, då skymningen tolkade soluppgången utifrån ett annat perspektiv.

Jag hjulade på solros fältet som om jag var ett barn,

jag sprang genom skogen över stenar och rötter, 

jag insöp fänkåls blommornas dofter till rytmen av sinnenas orkester.

Nick sprang nerför backen i flygande fläng med vidöppna armar

hans ben pinnade snabbare än hans fötter vidrörde marken,

Michel höjde glaset och skålade i nypressad olivolja.

Ungefär i samma stund  som våra blickar möttes landade hägringen om att följa den väg som våra drömmar hade förmedlat,

där föddes tanken på att ändra våran kurs, att sträcka vår familjs rötter till denna trakt.

Kära vänner och familj vi kommer att sakna er, från och med nu kommer vårt förhållande till varandra kanske se annorlunda ut? Vem vet vart framtiden för oss?

Låt oss fortsätta att dela glädje och sorgeämnen med er bara för att du är du.