IMG_3204

Mio! Mio! Questo è mio!

Mam, wil jij nog een verhaal voorlezen, alstublieft? Nick en ik zitten met zijn tweeën in de witte voorlees fauteuil, waar alle 3 kinderen op schoot, dicht bij elkaar, liggend, zittend, hangend, hebben geluisterd naar;

Pluk van de Petteflet, Superoma en de redding van Blauwbil, Het kind van de gruffalo en sprookjes van De Efteling.

Vandaag zijn alle Italiaanse kinderboeken aan de beurt. Wij zitten in de niet meer zo witte maar wel zeer vertrouwde Ektorps fauteuil van Ikea.

Dit is de fauteul die ik in mijn gedachten bijna had weggegeven aan mijn vriendin om daarna van gedachten te veranderen, die ik daarna bijna had verkocht via marktplaats omdat ik zijn emotionele waarde licht verkeerd had ondergeschat.

Zo ging het een aantal keren al. Wel of niet meenemen? Wel of niet weggeven, weggooien of verkopen? Michel en ik zaten niet altijd op dezelfde lijn maar wij waren wel overeens over het feit dat we grondig moesten nagaan wat wij echt nodig hadden. Want hoe vaak bewaar jij niet dingen gewoon omdat jij te lui bent om het weg te gooien of omdat jij denkt dat jij het misschien toch ooit een keer nodig zal hebben? Alleen om achter te komen dat jij het niet een keer in de laatste 10 jaren nodig heb gehad. En wanneer verandert en ding van gewoon een alledaagse ding naar iets van oneindig waarde?

Uit eerdere ervaring weet ik helaas dat als jij twijfel hebt over oude dingen of herinneringen weggooien jij beter even nog een keer met jezelf kan overleggen. Want weg is weg en komt niet meer terug hoe graag jij het ook zou willen.

De scheidingsproces begon al in januari toen de kou en de vorst de wanden van de zolderkamer koud maakte. De zolderkamer leeg maken was een eerste stap in de maanden lange uitdaging om ons leven samen met onze drie kinderen in te pakken in een middelgrote verhuiswagen en eerste stap in het afscheid nemen van ons geliefde huis waar wij de laatste 10 jaren met veel plezier hebben gewoont.

Keuzes maken over de spullen op de zolderkamer was een makkie, pas vele verhuisdozen en vuilniszakken later begon de echte dilemma’s.

Wij maakte al vroeg een lijst van meubels en grote spullen die mee gingen. Een lijst waar wij de kubieke meters opnam en het gewicht opschreef van alles die we mee wilden nemen. De loungeset en de piano wel, de voorles fauteil en de bedden niet.

Verhuisdozen op elkaar stapelen. Het gewicht opschrijven met een blauwe viltstift links boven, het inhoud omschrijven en vervolgens een nummer geven, 1,2 of 3 waarbij 1 betekent dat wij de spullen meteen bij aankomst in Italië willen gebruiken, 2 dat wij ze alleen bij bepaalde gebeurtenissen nodig hebben zoals kerst en paas versiering, skispullen en duikspullen. 3 zijn al die dingen die ik weet dat ze er zijn, die ik een keer in de 5 jaar naar kijk, dingen die zijn oneindige waarde hebben bewezen.

Op een gegeven moment stond de studeerkamer vol verhuisdozen. De finale van Europa Leauge tussen Ajax en Manchester United stond op de punt om te beginnen. Hugo zochte zijn Ajax pak , broek wel gevonden maar de trui was er niet op zijn kamer en ook niet in de was. Uitendelijk gevonden in een van de 70 dozen toepasselijk gemerkt sportkleding, boeken, herfstkleding.

De eerste helft liep niet helemaal volgens plan, net zoals ons eerste inschatting dat alles in de middelgrote verhuiswagen zouden passen niet helemaal bleek te kloppen, meer daarover in een andere blogbericht.

De studeerkamer vol verhuisdozen kijkt uit op ons barbecue. Daar worden spareribs en runderchipolata afgewisseld met kip en waguhamburgers.

Tijdens een van ons barbecueavonds in de tuin, zittend op de loungebank met de zwarte kussens werden wij pijnlijk herinnerd aan hoe de brandende zon op donkere gekleurde stof inwerkt. Na vele maanden twijfels besloten wij unaniem om ons loungeset te verkopen. Wij maakte ruimte, om precies te zijn .. kubieke meters op ons spreadsheet van de verhuiswagen.

Met andere woorden, de voorlees fauteil gaat toch mee!